Zoeken
  • Eva Kalter

Vandaag even niet

Uitstellen. Iedereen doet het af en toe, veel mensen doen het regelmatig, en sommige mensen vaak.

'Ik heb nu geen zin.' 'Het is behoorlijk veel werk en daar heb ik nu geen tijd voor.' 'Ik heb eerst nog dat ene document nodig.' 'Ik heb er gewoon een hekel aan.'

We hebben allerlei redenen om nog maar even niet te beginnen.


'Eerst even een wasje in de machine doen.' 'Mijn leidinggevende vroeg of ik even een overzichtje wou maken, dat moet eerst.' 'Ik maak alvast het titelblad, dan hoef ik dat niet meer te doen.' 'Ná de lunch, dan begin ik eraan.' 'Ik kan me vandaag niet zo goed concentreren, dus het komt niet zo goed uit.' 'Ik ben nou eenmaal een uitsteller.'

We hebben allerlei smoesjes om nog maar even niet te beginnen.


Waarschijnlijk ken je ook alle tips die gegeven worden om het uitstellen aan te pakken. Want googlen op 'stoppen met uitstellen' is tenslotte een prachtig excuus om je werk nog even in de la te laten liggen, nietwaar?

Ik noem even een paar van die tips:

  • stel jezelf een beloning in het vooruitzicht

  • maak een planning en hou je daaraan

  • haal alles weg wat je kan afleiden

  • begin de dag met het vervelendste werkje van je to-do lijst

  • vervang het woord 'moeten' in de zin 'ik moet nu eindelijk eens aan die klus beginnen' door 'willen' of 'ervoor kiezen'.

  • stop met denken, gewoon beginnen

  • werk in tijdsblokken van 20 minuten

  • breek je taak op in kleinere stukken


Als mijn blog perfect zou moeten...

Prima tips. Echt waar. En ik denk dat ze voor bepaalde taken echt toppie zullen werken. Als je het klantenbestand moet bijwerken, bijvoorbeeld. Of als je de garage wilt opruimen.

Maar ik weet niet of de tips ook zo effectief zijn als je eigenlijk aan dat lastige verslag moet beginnen. Of als nu eindelijk dat adviesrapport eens geschreven moet worden.


Vooral de taken die complexer zijn en waarvan we denken dat het lastig gaat worden

liggen vaak langer in de onderste la. En dan al helemaal de taken waar andere mensen naar gaan kijken. De verslagen die beoordeeld gaan worden, de rapporten die besproken gaan worden, de stukken die naar het management gaan, je weet wel wat ik bedoel.


Dat zijn vaak de dingen die we het langste uitstellen en waar we een ongemakkelijk, ongerust en ontevreden gevoel over hebben als ze ingeleverd zijn. Had er niet toch nog een paragraaf bij gemoeten? Is dit onderwerp wel genoeg uitgediept? Ben ik niets belangrijks vergeten? Staan er geen spel-of tikfouten in? Is dit wel wat ze verwachten? Heb ik geen onzin zitten uitkramen?


En dit is vaak precies de reden waaróm we deze taken uitstellen. We zijn bang voor het oordeel van de anderen, bang dat we niet aan de verwachtingen voldoen, bang om door de mand te vallen, bang dat ze zien dat we het ook niet allemaal goed weten, bang dat het niet goed genoeg is...


Bang dat wijzelf niet goed genoeg zijn.


Als je bijna tegen de deadline aan zit zul je waarschijnlijk toch eens gaan beginnen. Net als Francien, die een rapport moest schrijven over beveiliging of veiligheid in weet ik veel. Iets belangrijks in ieder geval, en het zou besproken worden in een of andere taskforce.


Wéken had ze het voor zich uitgeschoven. Maar ze had er iedere dag aan gedacht. En de knoop in haar maag was steeds gro